maca bitkisi

bayan çantası modelleri ve tarih bilgisi34

 bayan çantası modelleri


bayan çantası modelleri ve tarih bilgisi34 evet arkadaslar sizzin icin bayan çantası modelleri yazdı ve bayan çantası modelleri diyorki şekilde bilt yoluyla politik toplumun kuruluşunun temel dinami^ oUnk adalet ihtiyacını gorur. Onun “bazı hakimler” dediği Eflatun, herkesin mükemmel bir terbiye aldığı takdirde böyle formcl bir otonteye ihtiyaç kalmayacağını savunmaktadır Ancak bu tur bir idealizm insan gerçeğine uymadığı için insanlık, daima siyasî bu güce ihtiyaç duymuştur.Bu bakımdan esas itibariyle Osmanlı’da tedbtr-i umur, yani mo-licm dünyada karşılığıyla işletme kavramıyla ifade edilen siyaset, adaleti gerçekleştirmek için araçsal bir değere sahiptir. Onun ötesinde modem dünyada olduğu gibi rasyonel bir siyaset, insanlar uzennde tahakküm aracı haline gelebilir. Hâlbuki hâkimiyet, her ferdin hakkıdır, özünde herkes kendi kendinin hâkimidir, “her kimse kendi âleminin pıadişahıdır.” Nitekim Jefferson ve Thoreau gibi Amerikan kurucu liberallerinin de tekrarladığı “En iyi hükümdar, en az yönetendir” kadim düsturu, bu gerçeği yansıtır. Kemal (1327: 166)’e göre “Kavâid-i hikemiyedendir ki hükümet her ne zamanda, her ne mekânda, her ne suretle olursa olsun efrâdın hürriyetini en az takyid edecek yolda olmak gerekir.”
Geleneksel Osmanlı dünyasında formel bir “yönetenler/yöneti-Icnkr” ayınmına dayalı elit politikasınca siyasete katılım, halka yabancı bir şeydi. Hatta elitizmin, Sasanî iktidar felsefesi kaynaklı aşın bir anlayışına göre iktidar amaç, halk ise araçtı. Ancak Os-manlı’da halk doğrudan iiyasetten uzak iken şer’i idealin bekçisi ulemânın rehberliğinde yüksek bir ahlaki yaptırım gücüne sahipti. Nitekim nötr bir tedbir~t umur (işlerin görülmesi) kavramıyla özetlenebilecek “düzen siyaseti ve geçim ekonomisi" anlavışına dayalı patrimonyal bir rejim olan Osmanlı’da siyaset, padişahın kullannın terbiyesi için infaz olarak aslında pejoratif bir anlama sahipti; dolayısıyla önemli olan, halka ait bu tür apolitik, moral bir failiyet {ûgtncy) idi. Bu failiyet, dikey boyutta İslâmî komunalizm, yatay boyutta patrimonyalizmc dayanıyordu. Kânûnî nin de ifade ettiği (Cîcnccr 2004c: 125), padişah halkı velinimeti, halk da padişahı kendisini gerektiğinde sevecek de, dövecek de olan babası olarak fnnıyordu.
Ark ak Tanzimat ile haşlayan modernleşme sürecinde siyasetin bu geleneksel anlamı değişmeye başladı. Başlıca Şerif Mardin’in •.akfmalanmn fpbsterdtğı gibi, Osmanlı'da geleneksel donemde
680 V>m Topimm
orTik bjzı kültürel kanallar sayesinde emperyal siyasetlere merkez ile çevre arasındaki kopukluk telafi cdilcbilmişn. Ancji Tanzimat sürecinde geleneksel bağların aşınmaya başlamasıyla hu kumet ile halk, merkez ile çevre arasında sonuçları ağır olabilccejj bir kopukluk ortava çıktı. Modernleşme süreci iki ucu keskin bi| kılıç gibiydi. Ülkeyi kurtarmaya yönelik reformlar, Namık Kcıım (1327: 173)’in de belirttiği gibi,‘^ ancak halk tarafından benimsen diği, katıbm ve destek bulduğu takdirde hedefine ulaşabilirdi. Ahu takdirde Aii-Fuâd Paşalar ve Abdülaziz örneklerinde olduğu gih radikal, otokratik modernleşme, bir iktidar aygıtı olarak devlen daha da güçlendirmeye yarayarak istibdat ve meşrûiyct krizim daha da arttırabilirdi. Bu vahim çelişkiyi hisseden bürokratlar, Âlî Paşı’ mn cenazesinde olduğu gibi, münhasıran devleti kurtarmaya yönelik radikal reformlann yarattığı meşrûiy-et krizinin, modcmJcşme sürecinin hedefine ulaşmasını önlediğini gördüklerinde artık çok geçti.
Bu konjonktürde siyasi katılımın geleneksel ile modem anlamları arasında kritik bir fark görülebilirdi. Geleneksel dünyada siy»i katılım, yönetimin kalitesini arttırmak için ahlaki bir nezaret m-lamına geliyordu. Bunun ihmalinin sonucu olsa olsa adaletin teco* sümü refahın kayBıydı. Ancak modem dün>'ada siyasî kanlım, yönetimin kalitesini arttırmanın ötesinde macera ve risk dolu bir d^ ğişim aürecindc ayakta kalma iradesi göstermek anlamına geliyof-du. Siyasî toplum, yöneten ve yönetilenleriyle bir bütündü; ülke, artık yönetenlerin tek başına sorumluluğunu kaldıramayacağı kadir büyük, kritik bir değişim sürecinden geçiyordu. Hızla değişen bir dünyada bekâ davasıyla yüz yüze kalan ülkenin halkı, artık lıışt-mızdakıler en iyisini bilir” anlayışını terk ederek bizzat kaderi» sahip çıkmak, nereye gittiğini sorgulamak, bilinçlenerek olaylanıı seyrinde soz sahibi olmak zorundaydı (Tafsilat, Salzmann 1999).
Son iki yüzyıldır karşısında bulduğu ülkelerin sosyal sistemlerinde tedricen gelişen modernleşmenin merkezî, V'apısal öacllılde rinden birini oluşturan toplumsal seferberlik, inhitat vıUanndı
“.. tabibin dcvaııyla insanın iihhatı ‘anâsırın )'ardımına muhtaç c^dılğı gibi, crbâb-ı ıdircnın rrdbtrivle bir şahk-ı manevi hükmünde olan dr»lrti ifllh-ı mı/4ı;ı dahi onun cezâ yı terkibi bulunan haJkın i’4newne
kendilini fTuxHernlıkten ayn tutan Ormanlı için hayati hale fçelmiş n. Nitekim Tanzimat’ın bir numaralı tcorisycnı Sadık Rıfat Paşa’ nın başlua kay^&ı da devlet ile halk arasında artan kopuklu^n fonuçlandır (Berkes 1978: 203, Mardin 1996; 210-4). “Ülkeyi kurtarmak elbette haddizatında bir amaç de^ldi; kurtarılacak ülkenin varlık sebebi olan halktı. Bir bürokrat olmasına rağmen Sadık Rıfat Paşa bu gerçe^ en çarpıcı şekilde dile getirmişti: “Hükümetler halk için mevziî’ olup, yoksa halk hükümetler için mahlûk delildir.” Bu yüzden ortaya çıkan kopukluğun telafisi için toplumsal bir seferberlik, “ulusal kültür ve vatandaşlık" kavramları sayesinde yatay boyutta ulusla, dikey boyutta da devlede özdeşleşme sureci başlatmak gerekiyordu.
Yeni Osmanlılara göre Tanzimat, halkın rızasına dayanmadan bir kültür taklitçiliği ekseninde geliştiği için iğreti ve gayrimeşrû kalmıştı. Avrupa büyük devlederinin politikasına pasif bir şekilde, miskinlikle karşı koymuşlardı. Bunun üstesinden gelmek için ülke tebaasını ve bilhassa kendisine güvenilebilecek Müslüman halkı, bir direniş hareketine sokmak gerekiyordu (Mardin 1991; 88—89); “Ey ahrâr-ı Osmâniyân! Böyle mevhûmât-ı iğfâliyeyc nazar-ı iti-mad ile bakılmasın. V’’atanın bugpiinkü bulunduğu muhatara layı-kıyla düşünülsün. Bunlarla beraber bir de şimdiye kadar gösterilen mukavemetin hüsn-i tesiriyle hâsıl edilen semerâta bakılsın. Bcdâ-haten anlaşılır ki bugün devletin necatı usûl-i meşverete ve onun istihsâli, tutulan meslek-i mukavemette müdâvemete muhtaçtır.” “Zaman, o zamandır ki şu hükümetin biz de azasından olduğumuzu bilelim, biz de vücudun sıhhatine elimizden gelen muâveneti diriğ etmeyelim.” Tanzimat rejiminin yaşadığı derin meşrûiyct bunalımına, halkın hükümete güvensizliğine canlı örnekler veren Namık Kemal (1327: 169—75, 220), temel bozuk olduğu için bugüne kadar yapılan bütün yeniliklerin başarısızlığa uğramasıyla bunalımın daha da derinleştiğini belirtir; Artık “bundan sonra ihtimal var mıdır ki ahali bizzat idareye nezaret etmedikçe hükümete ısınabilsin?”
Kemal (1327; 188-9), seçim usulü benimsendiği takdirde hükümetin propagandayla ancak geçici bir süre halkı kandırabilcceği ka-
naatindcdır.” Elbette katılım kültürünü geliştirmek kolay dejy^ Siyasî katılım fikrine mülkiye ve halk olarak her iki taraf da yıb^j. cı oldujS;;u için Yeni Osmanlılar iki taraflı hır mücadele vermek lo. tundaydı. Benzer durumun» örneğin avnı asırda benzer hır lurc^ten geçen Çin için de söz konusu olduğu görülebilirdi (Kuhn 199$) Demokratik siyasetin önünü tıkayan bir taraftan seçkınci bürokrat-lann “Siyaset bizim işimiz» halkın aklı ermez**, diğer taraftan di halkın» “Başınıızdakıler en iyisini bilir» bize düşmez” anlayışlanyia mücadele kaçınılmazdı.
Namık Kemal (2005: 404-5), geleneksel elitistik siyaıî kulturt özgü “devlet sun” anlayışını eleştirerek devlette şeffaflığı, ömci^n V'asamadan sorumlu Şûrâ-yı Devlet’in müzakerelerinin kamuyı açılmasını savamur. Özellikle usûl-i meşveret sayesinde yasamayı katdması yolundaki tekliflere hep “halkın cehaleti” itirazı yapd* maktadır. Oy^sa Kemal (1327: 173, 188) e göre Osmanlı halkının bilinç düzeyi, bu meclislere sahip ülkelerdeki insanlannkindcn hiç de aşağı değildir. Ona göre Avrupa köylüleri de Osmanlı halkım benzemekle birlikte sağlam bir düzene sahip olduklanndan dolayı müreffehtirler. Bu tespitiyle Kemal, kültürün demokrasiyi vc d^ mokrasinin de refahı getirdiği yolundaki tek-yönlü açıklamalan kabul etmemekte» bir tür Paretocu ve VVeberci bir yaklaşımla loıyal olgular arasındaki bağıntıya dikkat çekmektedir.bayan çantası modelleri sundu.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder