maca bitkisi

bayan çantası modelleri ve tarih bilgisi99

 bayan çantası modelleri


bayan çantası modelleri ve tarih bilgisi99 bugün bayan çantası modelleri  sizler icin en güzel yazıları hzırladı ve bayan çantası modelleri diyorki ölümcül bir konjonktürde bulunan ülkenin selameti için aydın (ki potızmi, bürokratik desfx>tizme ye^di.M ısır’da da anayasalcılığ^n kaderi pek farklı olmamıştır (Ry, herford 1999). İsmail (1863—79), halktan demokratik baskı b|r yana, Osmanlı veyTi Tunus’ta oldu^ gdç paylaşımı i^ın nnık. kem bir bürokrasi sınıfıyla rekabet etme zorunda olmadı^ gı|), AvrupalI güçlerden de halkına bir meclis bağışlaması konusundı bir baskı görmedi. Dolayısıyla Mısır’da anayasal rejimin başlatılması tamamıyda kendi takdir ve lütfuna kalmıştı. İsmail, 22 Ekim 1866 tarihinde çıkardığı bir fermanda “medenileşmiş ülkelerde kurulan danışma meclislerinin büyük faydalarının gözlendiğinden’ bahsederek üyeleri halkın arasından seçilecek bir danışma meclisinin (Af^clisû Şûra en-Nuı*^âb') kurulması talimatını verdi. O, aslında halkının ve Osmanlı ve Avrupah uluslararası kamuoyunun gözünde itibarını arttırmak için Avrupa’yı taklit ederek anayasal rejimi başlatmıştı.
Uç yıUığına, sözde halkın arzusuna göre atanmış köy ağalann-dan 75 üyeden oluşan bu Meclis, medeni hükümetleri taklitten başka bir amacı olmayan, tamamen hükümdarın kontrolünde göstermelik bir kurumdu. Bu esnada geleneksel otoriter yönetim tara-nı aynen sürdüren İsmail, ancak iktidarının son yılı 1879’da, ülkenin giderek artan dış borçlarından dolayı beliren Avnıpalı devletlerin müdahale ihtimaline karşı sözde halkın iradesini temsil eden bu meclisin gücünü kullanmaya girişti. Ancak bu, onun sonunu değiştirmedi. Modem Egypt adlı eserinde Lord Cromer’in, despotizm timsali İsmail’in başı sıkıştığında ultra-anayasal bir hükümdarmışçasına davranarak Avrupah büyük devletler karşısında Mısır meclisinin sözde iradesinden güç almaya çalışmasıyla alay etmesi, despot Ortadoğulu üderlerin çıkmazına hazin bir örnekti (Kcdouric 1992 63).
Onun yerine geçen oğlu Tevfik (1879—92)’in döneminde uc Mısır siyasî hayatında yeni bir olgu, askerî darbe ortaya çıkn. İsmail’in tahttan indirilmesi üzerine yerine geçen oğlu Tevfik’in ülkenin dış borçlarını tahkim yasası çıkarması, Mısır’a belli ölçüde bir mali düzen getirse de siyasî istikrar getirememişti. Avrupa mu dahalesi ve ağır mali krizden dolayı ülke çapında artan hoşnutsuzluk, bazı çevrelerde Mısır’ın ilk milliyetçi kahramanı sayılan bir
ıımının orttya çıkıçınt zemin hazırUdı; Ahmed ‘Urabî. Koylu kokcnb ‘Urabı, Kzhcr’dc okuduktan sonra orduya girerek albay mtbesıne kadar yükselmişti. Belki de bu köylü kökeni ve geleneksel UUmî e^tımınden dolayı o, bazı çevrelerde Mısu- halkının sahici sesinin temsilcisi olarak görülmekteydi. Aslında ‘Urabi ve kendisi gibi yerli kökenli subaylar, ordudaki tayin ve terfilerde aslan payına sahip olan memluklara (Türk ve Çerkez) karşı tepki duyuyorlardı. ‘Urabî ve arkadaşları, Şubat 1881’de bu gibi meslekî kaygılarla Hıdive baş kaldırdıktan sonra hayatlarından endişeye düşmüşlerdi.
Ancak hareketlerinin umulmadık başansı üzerine darbeci takım, çeşitli gerekçelerle mevcut düzenden hoşnutsuz olan ordu, bir grup reformist eşraf ve köylüler dâhil, daha geniş bir kitlenin desteğini alarak hedef büyüttü. Artık hedef, orduda adaletin ötesinde Mısır’ı Turk-Çerkez veya Avrupalı olsun yabancı müdahale ve sömürgeden kurtarmak ve Hıdivin mutlak iktidarına anayasal bir sınırlama getirmekti. 1882’de Harbiye Nazın olarak atanan ve hükümette ve Mısır siyasî hayatında merci haline gelen ‘Urabî, özellikle Mısır’ın mali kaderini belirleyecek ulusal bir meclisin kurulması için çalışmalara başladı. Amaç, Tevfık’in iktidarını meclis ve bakanlar kuruluna devretmekti. Ancak giderek yükselen siyasî tansiyon, bu tür bir anay'asal reforma pek fırsat vermedi. Gerek iktida-nnı korumak için dış güçlerden medet uman Hıdiv, gerekse de İngiltere başta olmak üzere Mısır’da milliyetçi bir hükümeti bölgedeki çıkarlarına aykın gören Avrupalı devletler, ‘Urabî’yi sıkıştırmaya başladılar. Onun siyasî ve askerî direnişi üzerine harekete geçen İngiliz askeri güçleri, 14 Eylül 1882’de Kahire’ye girerek Mısır’ı resmen işgal etti (Cleveland 1994: 96-7).
‘Urabî yakalanarak y^argılandı ve sürgüne mahkûm edildi; böyle-cc Mısır’da anayasal rejim özlemi hüsranla sonuçlandı. Bu noktada eğer İngiliz işgali olmasaydı, Mısır’da anayasal denemenin akıbeti ne olurdu sorusu sorulabilirdi. Kedourie (1992: 65)’nin de dikkat çekti^ gibi, Eylül 1881’deki isyanla Temmuz 1882’dcki İngilizler tarafından İskenderiye’nin bombalanmasına kadarki süreçte ‘Urabî ve askerleri Mısır’da yegâne etkin güçtü; Tevfık gibi herhangi bir meclis de onların taleplerine direnemezdi. Aslında daha dar bir amaçla, meslekî bir tepkiyle yola çıkan grup, yaygın kamusal tepkiden yararlanarak el yordamıyla ilerlemişti. Abduh (1980: 1/316-
7)’un zamanında kcndılenne yaptığı uyanlan haklı çıkaracak şcki] dc onlann, Mısır halkını içinde bulundu^ bunalımdan kurtarma lannı sa^la>^cak bilgi vc tecrübe birikiminden mahrumiyetleri Of. taya çıkmıştı. Denebilir ki ‘IJrabî ekibinin başarısı, sadece Muır,jj yerli külnîre y^ıbancı yönetimlerin gavTİmeşrûIu^nu vc kınlganjj. ^nı göstermek olmuştu (Safran 1981: 50).
Siyasî Kültür vc Katılım
Tanımı zor modern kavramlaıdan biri olan kültür^ “bir toplulu^ özgü duyuş, düşünüş vc yaşayış tarzı” olarak tanımlanabilir Ta .\risto, İbni Haldun, Montcsquicu vc TocqueviHc gibi filozoflardan beri bilinen kültür ile sosyal düzen arasındaki ilişki, Ikına Dünyn Savaşı’ndan sonra Amerika’da Gabrici Almond gibi Ulım adamlarının empirik çalışmalarıyla sosyal bilimsel inceleme konuıu oldu. Geleneksel dunvada “sosyalin görünmez yüzü” sayılan kultûr ile kurumsallaşma arasındaki ilişkinin fark edilmesi belki kolay de< ğildi. Ancak modern dünyada dikkatli bir gözlemcinin bu ilişkiyi tark etmesi daha kolaydı.
XIX. asır Müslüman aydınlan politik değişim yönünde mücı-dclcye başladıktan kısa bir süre sonra kültürel değişimin önceliğim vc zorluğunu fark ettiler. Okuma-yazma bilmedikleri halde Tuık köylülerinin doğal bilinci vc fetaneti, vabancı gözlemcilerin hep hayret vc hayranlığına yol açmıştı (Karal 1988: Vlll/553). Ancık hızla modernleşen, karmaşıklaşan bir dünya, vatandaşlığa zorladığı bu köylüleri dc hızla cahil kılarak yaşadıklan dünyayı anlamlandırmaktan aciz bırakıyordu. Batı’nın politik vc kültürel etkisiyle zaten kaçınılmaz bir değişim başlamıştı. Şimdi yeni bir denge durumuna ulaşmak için bu değişime belli bir yön vermek kaçımlmtz-dı. Bunun için dc halkın civic eJucation denen vatandaş eğitimi yoluyla gerekli siyasî bilinci kazanarak siyasete katılımını sağlamak gerekiyordu.
Namık Kemal (2005: 124, 137, 146-9, 321-2; 1327: 166)’c göre insan, kendi işini görebilecek tabiatta yaratıldığı için normalde dünyevî bir gücün yardımına muhtaç değildir. Nitekim îbni Haldun, toplumun kuruluşunu fiziksel zaruretler karşısında dayanifmâ, devletin kuruluşunu ise adalet ihtiyacıyla açıklar. Kemal dc aytu

bayan çantası modelleri sundu.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder